Czas na Troć czyli wrześniowy srebrniak

Wrześniowe srebrniaki z Parsęty warto się wybrać we wrześniu na piękną srebrną troć właśnie na Parsętę czy inną pomorską rzekę. W tym okresie troć zaczyna wchodzić do rzeki dość licznymi stadami w celu rozrodu nie są to jeszcze bardzo liczne stada jednakże jest to już okres w którym ryby zaczynają podążać w górę rzeki. Doskonałymi łowiskami srebrniaka są znane już nam Kołobrzeg Rościęcino Bardy Daszewo czy Rościno są to jedne z najpoplulrniejszych łowisk na Pasęcie ja jednak preferuje łowiska położone w górnych partiach Parsęty począwszy od Daszewa Karlina Mostów do Rościna . Łowiska te przyciągają mnie nie tylko dobrymi stanowiskami na srebrniaka ale także malowniczym krajobrazem który rozciąga się wzdłuż malowniczo płynącej Parsęty w górnych rejonach Parsęta jest szeroka i moim zdaniem nie ma już takiego uroku jak np. na mostach gdzie mnogość powalonych drzew wodzie otaczające lasy na przemian z łąkami dają niesamowite wrażenia nie tylko z wędkowania ale także z samej wędrówki nie kiedy możemy się natknąć na dziką zwierzynę sarny bądź dziki przepływające przez rzekę i właśnie w taki sposób idąc doliną Parsęty dzika przyroda odkrywa nam resztki swojej dzikości. Przejedzmy zatem do wędkowania i poszukiwania naszej upragnionej Troci czy coraz częściej pojawiającego się Łososia. Wybierając stanowiska powinniśmy się kierować tym że srebrniak potrzebuje dobrze natlenionej wody tak więc stanowiska o szybkim prądzie głęboki zakręty warto obławiać powalone drzewa oraz rafy. Mówiąc tu o rafach chodzi o przypuszczalne tarliska troci są to miejsca gdzie występują liczne kamienie tam właśnie zatrzymywać będzie się nasz srebrniak. Teraz nachodzi mi namyśli pytanie jakie przynęty powinniśmy zastosować tak więc prawda jest taka jak ryba będzie to jak i wrzucimy łyżkę to powinna ją schrupać. Jednakże nie zawsze tak bywa najpopularniejszymi kilerami na srebrniaki są wahadłówki (karlinki) obrotówki (veltiki) oraz jaskrawo ubarwione woblery przynęty muszą agresywnie pracować. Pisząc ten artykuł kierowałem się własnym doświadczeniem jeśli chciał byś do niego dodać pisz na adres gacek_88@tlen.pl

Bardzo ciekawy tryb życia troci opisuje poniższy artykół nadesłany przez naszego użytkownika

Troć wędrowna jest piękną rybą z rodziny łososiowatych, zbliżoną biologią do łososia szlachetnego. Grzbiet ma barwę szarawą (u samicy) lub brązowawą (u samca), boki są jaśniej- sze, a brzuch srebrzysty. Głowa, brzuch i grzbiet pokryte są licznymi czarnymi plamkami, które w czasie tarła mają często żółtą obwódkę. W tym okresie u samców pojawiają się na bokach ciała czerwone plamki. W porównaniu z łososiem troć wędrowna ma bardziej krępe ciało i więk-szą głowę. Jej płetwa ogonowa jest równo ścięta (u łososia wcięta), a płetwa tłuszczowa ma czerwone obrzeżenie, podczas gdy u łososia jest jednolicie szaroczerwona. Podobnie jak młode łososie, młode trocie wędrowne mają ciemne, poprzeczne prążkowanie i czerwone plamki na ciele. Troć wędrowna osiąga ponad 1 m długości i ciężar ponad 30 kg. Ryba ta zasiedla wody przybrzeżne Atlantyku, Morza Północnego i Bałtyku. W Europie występuje od ujścia rzeki Duoro w Hiszpanii do Morza Arktycznego. Jest rybą anadromiczną. Tarło odbywa od grudnia do marca w wygrzebanych w podłożu jamkach, podobnych do tych, które wykopuje łosóś, lecz położonych w wy.ższych partiach rzek. Zazwycżaj rozpoczyna spływ z morza do rzek w czerwcu lub lipcu, lecz zdarza się, że dopiero jesienią. Troć wędrowna nie odbywa tak dalekich i wyczerpująeych migracji jak łosoś, więc jest w stanie kilkakrotnie w ciągu swego życia odbyć tarło. Podobnie jak łosoś, troć wędrowna zasypuje ikrę żwirem. Osiągnąwszy długość 10-20 cm, narybek traci poprzeczne prążki i plamki, staje się srebrniakiem Eksperymenty wykazały, że troć wędrowna, umieszczona w zamkniętym rbiorniku słodkowodnym, z którego nie może wywędrować do morza, przeobraża się w pstrąga potokowego lub I roć jeziorową. Natomiast młode pstrą- gi potokowe i trocie jeziorowe wpuszczone do morza sta~ą się typowymi 1 rociami wędrownymi i w okresie godo- wym wędrują do wód słodkich. Te trzy ryby nie są więc odrębnymi gatunkami, Iccz podgatunkami. W opinii wielu autorytetów nieuzasadniony jest na.wet ich podział na podgatunki. Troć wędrowna ma mniejsze znacze- nie gospodarcze niż łosoś szlachetny. Obie te ryby poławiane są w rzekach w ten sam sposób. Oncorhynchus, zasiedlające północną część Pacyfiku, również należą do ro- dziny łososiowatych. W przeszłości wielokrotnie wprowadzano do Morza Arktycznego i mórz w Europie północnej dwa gatunki — gorbuszę O. gorbuscha (Walbaum) i ketę O. keta. Podczas wędrówki na tarło dol- na szczęka samców obu tych gatunków zagina się mocno ku górze, a na grzbie- cie pojawia się garb. Garb ten jest większy u gorbuszy i stąd pochodzi jej nazwa. Ryby te osiągają długość około 70 cm. W wieku 2-4 lat wędrują pod prąd na tarło, po czym giną. Mają dość duże znaczenie gospodarcze w wodach Oceanu Spokojnego należących do byłego ZSRR, Japonii, Stanów Zjednoczonych

Jesteś tu gościem